به بزرگترین دانشنامه مالی فارسی خوش آمدید

استفاده از اندیکاتورهای تکنیکال برای توسعه استراتژی‌های معاملاتی

22 مهر

استفاده از اندیکاتورهای تکنیکال برای توسعه استراتژی‌های معاملاتی

اندیکاتورهایی مانند Bolinger Bands و میانگین متحرک، ابزارهای تحلیل تکنیکال مبتنی بر ریاضی هستند که معامله‌گران و سرمایه‌گذاران از آنها به‌منظور تجزیه‌وتحلیل گذشته، پیش‌بینی روند و الگوهای قیمتی در آینده استفاده می‌کنند (همچنین بخوانید؛ معامله‌گری جعبه‌ای با Bollinger Bands). درحالی‌که معامله‌گران فاندامنتال گزارش‌های اقتصادی و سالانه را پایش می‌کنند (همچنین بخوانید؛ تحلیل فاندامنتال بازار سهام)، معامله‌گران تکنیکال به کمک اندیکاتورهای تکنیکال سعی در تفسیر بازار دارند. هدف از استفاده اندیکاتورهای تکنیکال، شناسایی فرصت‌های معاملاتی است. به‌عنوان‌مثال تقاطع میانگین متحرک ساده یا نمایی تغییرات روند را پیش‌بینی می‌کند. در این مثال، رسم میانگین متحرک بر روی چارت قیمت به معامله‌گران اجازه می‌دهد تا نقاط تغییر و اصلاح روند را شناسایی کنند. شکل زیر یک مثال از میانگین متحرک ۲۰ روزه را نشان می‌دهد.

از سوی دیگر، از استراتژی‌ها به‌منظور به‌کارگیری اندیکاتورهای تکنیکال جهت تعیین نقاط ورود و خروجی و مدیریت قوانین معاملات استفاده می‌شود. یک استراتژی مجموعه‌ای از قوانین را تعریف می‌کند که تحت شرایط مشخصی معامله‌گر تعیین می‌کند. استراتژی‌ها معمولاً شامل استفاده دقیق از اندیکاتورها (یک یا چند اندیکاتور) و شاخص‌ها به‌منظور وقوع فعالیت‌های معاملاتی هستند. (همچنین بخوانید؛  پرش میانگین متحرک).

این مقاله بر روی هیچ استراتژی مشخصی تمرکز نمی‌کند و تنها به چگونگی استفاده از اندیکاتورهای تکنیکال و شاخص‌ها و نحوه همکاری آنها با یکدیگر جهت کمک به تحلیلگران به‌منظور شناسایی فرصت‌های بهینه معاملاتی در تنظیمات استراتژی می‌پردازد. (همچنین بخوانید؛ نگاهی به استراتژی های خروج).

اندیکاتورها

شمار زیادی از اندیکاتورهای تکنیکال برای مطالعه معامله‌گران وجود دارد، ازجمله آن‌هایی که در حوزه‌های عمومی مانند میانگین متحرک، stochastic و شاخص کانال کالا CCI قرار دارند. علاوه بر این بسیاری از معامله‌گران، اندیکاتورهای تکنیکال خود را به کمک برنامه‌نویسانی همچون توسعه دهنگان MQL تدوین می‌کنند. اغلب اندیکاتورها نیز شامل متغیرهای تعریف‌شده توسط کاربر هستند به‌طوری‌که به معامله‌گران اجازه می‌دهند تا ورودی‌های کلیدی مانند دوره‌های در نظر گرفته‌شده را (تعداد روزهایی که داده‌های تاریخی موردبررسی قرار می‌گیرد) با توجه به نیازهای فردی تعریف کنند. (برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص اندیکاتورهای تکنیکال، اینجا کلیک کنید).

یک استراتژی شامل اهداف و قوانین مطلقی است که معامله‌گر تعیین می‌کند. به‌طورمعمول استراتژی‌ها شامل فیلترها و محرک‌های معاملاتی مبتنی بر اندیکاتورهای تکنیکال هستند. برای مثال یک فیلتر معاملاتی می‌تواند زمانی باشد که قیمت پایانی بالاتر از میانگین متحرک ۲۰۰ روزه قرار می‌گیرد. این مرحله منجر به یک محرک معاملاتی می‌شود که در شرایط مشخص باعث ورود به موقعیت‌های معاملاتی می‌شود. شکل زیر یک استراتژی مبتنی بر میانگین متحرک ۲۰ روزه با تائید اندیکاتور RSI را نشان می‌دهد. نقاط ورود و خروج با فلش‌های کوچک نشان داده‌شده‌اند.

شکل فوق، معاملات انجام‌شده بر اساس استراتژی مبتنی بر میانگین ۲۰ دوره‌ای را نشان می‌دهد. سیگنال خرید در نوار بعدی زمانی صادر شد که قیمتِ پایانی بالاتر از میانگین متحرک بسته‌شده است. این استراتژی از حد سود برای خروج استفاده می‌کند.

این نکته هم بیان کنیم که استراتژی‌ها به‌سادگیه ایجاد موقعیت خرید بر اساس موقعیت میانگین متحرک نسبت به قیمت نیستند. بلکه جزئیات دقیق‌تر و اقدامات بیشتری را انجام می‌دهند. در ادامه نمونه سؤالاتی که زمان ساخت استراتژی باید پرسیده شود، آمده است؛

  • چه نوع میانگین متحرکی باید استفاده شود و پارامترهای نقاط محاسباتی و بازه زمانی چیست؟
  • قیمت چقدر بالاتر از میانگین متحرک باید حرکت کند؟
  • آیا به‌محض بالاتر رفتن قیمت از میانگین متحرک باید وارد موقعیت خرید شد یا منتظر نوار بعدی باید ماند؟
  • کدام نوع سفارش باید استفاده شود؟ سفارش بازار؟ سفارش دارای حد تعیین شده؟
  • چند قرارداد یا سهام معامله شود؟
  • قوانین مدیریت پول چیست؟
  • قوانین خروج چیست؟

تمام این سؤالات و سایر سؤالات دیگر را باید پاسخ داد تا بتوان به یک مجموعه قوانین مشخص جهت ساخت استراتژی رسید.

استفاده از اندیکاتورهای تکنیکال برای توسعه استراتژی‌ها

اندیکاتور یک استراتژی معاملاتی نیست. یک اندیکاتور می‌تواند به معامله‌گران در شناسایی شرایط بازار کمک کند، یک استراتژی کتاب قوانین معامله‌گر است: اندیکاتور چگونه تفسیر می‌شود و جهت سفارش‌های معاملاتی و پیش‌بینی‌های آتی بازار به‌کاربرده می‌شود. دسته مختلفی از ابزارهای تحلیل تکنیکال وجود دارد که شامل اندیکاتورهای روند، حجم، نوسان و مومنوتم می‌شود. اغلبِ معامله‌گران از چندین اندیکاتور برای توسعه استراتژی‌های خود بهره می‌برند. به‌عنوان‌مثال با استفاده از سه شاخص متفاوت، اطلاعات آماری، نوسانی و قیمتی و زمانی متفاوتی استخراج می‌شود. توجه داشته باشید که از چند اندیکاتوری که در یک دسته قرار دارند نباید نتایج متفاوت ارائه شود. بهتر است که از دسته‌های متفاوت اندیکاتورها برای توسعه استراتژی استفاده شود. معمولاً از یک اندیکاتور جهت دریافت تائید استفاده می‌شود؛ به‌طوری‌که نتایج سایر اندیکاتورهای تکنیکال را تائید می‌کند. (همچنین بخوانید؛ Stochastics: اندیکاتوری دقیق برای خرید و فروش).

برای مثال یک استراتژی مبتنی بر میانگین متحرک می‌تواند ازنظر یک اندیکاتور موجود در دسته مومنتوم جهت تائید یا رد سیگنال اعلامی استفاده کند. یکی از شاخص‌های حرکتی مومنوتم، اندیکاتور RSI است که میانگین تغییر قیمت دوره‌های رشد را با میانگین تغییر قیمت دوره‌های کاهشی مقایسه می‌کند. (همچنین بخوانید؛ تفاوت اصلی بین اندیکاتور MACD و شاخص قدرت نسبی چیست؟). همانند سایر اندیکاتورهای تکنیکال، RSI هم ورودی‌های قابل‌تعریف خود را دارد، ازجمله اینکه چه سطوحی به معنای افراط خرید یا فروش هستند. ازاین‌رو RSI می‌تواند مورداستفاده قرار گیرد تا هر سیگنالی را که میانگین متحرک تولید می‌کند، تأیید کند. سیگنال‌هایی که تائید نمی‌شوند، غیرقابل‌اعتماد هستند که نباید از آنها استفاده شود.

هرکدام از اندیکاتورها و ترکیب اندیکاتورها با یکدیگر نیازمند تحقیق و مطالعه بسیار زیادی هستند که بتوانند سبک معاملاتی و آستانه ریسک معامله‌گر را بر روی نرم‌افزار نشان دهند. یکی از مزیت‌های استراتژی‌ها و قوانین معاملاتی آنها این است که معامله‌گران می‌توانند آنها را بر روی یک بازه زمانی ارزیابی و نتایج استراتژی را بر روی‌داده‌های تاریخی مشاهده کنند. البته که این نتایج آینده را تضمین نمی‌کنند اما مطمئناً می‌توانند در ایجاد استراتژی سودمند مفید باشند.

صرف‌نظر از اینکه کدام اندیکاتور مورداستفاده قرار می‌گیرد باید دقیق مشخص شود که اندیکاتور چگونه تفسیر می‌شود و دقیقاً چه اقداماتی را انجام می‌دهد. اندیکاتورها ابزارهایی هستند که معامله‌گران برای توسعه استراتژی‌ها استفاده می‌کنند؛ آنها سیگنال‌های معاملاتی را به‌خودی‌خود ایجاد نمی‌کنند. هرگونه ابهام می‌تواند به مشکل منجر شود.

انتخاب اندیکاتور برای توسعه استراتژی معاملاتی

انتخاب اندیکاتور جهت استراتژی به نوع نگاه معامله‌گر و نیازهای سرمایه گذاریش بستگی دارد. این به سبک معامله‌گری و آستانه ریسک بازمی‌گردد. یک معامله‌گر که به دنبال کسب سود از حرکات بلندمدت است می‌تواند بر استراتژی مبتنی بر میانگین متحرک متمرکز شود و از اندیکاتورهایی که در این زمینه بیشتر کاربرد دارند استفاده کند. در مقابل، معامله‌گرانی که علاقه‌مند به حرکت‌های کوچک با سود مکرر پایین هستند ممکن است بیشتر به یک استراتژی مبتنی بر نوسان علاقه‌مند شوند. بازهم می‌توان انواع مختلف اندیکاتورها را برای تأیید استفاده کرد. شکل زیر چهار دسته اساسی اندیکاتورهای تکنیکال با نمونه‌هایی از هر یک را نشان می‌دهد.

همچنین معامله‌گران این گزینه رادارند که استراتژی‌های آماده را از سطح اینترنت دانلود کنند. مزیت خرید استراتژی‌های آماده این است که تمام تحقیقات و مطالعات انجام‌شده است. اما از معایب آن، این است که معامله‌گر نابینا است و هیچ دیدی از نحوه عملکرد استراتژی ندارد چراکه روش‌شناسی استراتژی‌های آماده افشا نمی‌شود و کاربر نمی‌تواند سبک معامله‌گری خود را در آن لحاظ کند.

جمع‌بندی

اندیکاتورها به‌تنهایی، سیگنال‌های معاملاتی را ارائه نمی‌دهند. هر معامله‌گر باید روش دقیقی تعریف کند که در آن به کمک اندیکاتورهای تکنیکال فرصت‌های معاملاتی شناسایی شوند. مطمئناً اندیکاتورها به‌تنهایی و بدون استراتژی‌ معاملاتی می‌توانند استفاده شوند، بااین‌حال استراتژی‌های معاملاتی شامل حداقل یک اندیکاتور تکنیکال هستند. شناسایی قوانین مطلق استراتژی به معامله‌گران در ارزیابی و صحه‌گذاری نتایج استراتژی کمک می‌کند. همچنین به معامله‌گران در درک مفاهیم ریاضی آن کمک می‌کند. این امر برای معامله‌گران تکنیکال بسیار مهم است، چراکه به آنها در ارزیابی مداوم کمک می‌کند و می توانند زمان خروج از موقعیت‌های معاملاتی را به‌راحتی درک می‌کنند.

برخی از معامله‌گران به دنبال فرمول مقدس هستند، راز معامله‌گری که به آنها در سود یک‌شبه کمک می‌کند. متأسفانه هیچ استراتژی کاملی وجود ندارد که موفقیت معامله‌گر را تضمین کند. هر معامله‌گر دارای یک سبک منحصربه‌فرد، خلق‌وخوی، تحمل ریسک و شخصیت فردی خاص است.

منبع: گروه مشاوران مالی سامان